Çdo njeri gjithësinë e sheh në pasqyrën e vet. Zoti i Madhëruar njeriun e ka krijuar si një ekzemplar të ekuilibruar dhe universal, për ta drejtëpeshuar atë. Për secilin njeri që jeton në këtë botë, ka një mikrobotë të veçantë dhe ai gjithësinë e ngjyros sipas besimit dhe bindjeve të zemrës së vet.

Përshembull: Një njeri kur bie në pesimizëm është i pafat dhe kur vajton për veten e tij, atij të gjitha qeniet i duken të pashpresa, sepse shpirti i tij është mposhtur nga pesimizmi. Kur ky njeri është i gëzuar, ai ngazëllen dhe dëfren. Atij i duket sikur e tërë gjithësia gëzon, ngazëllen, qesh dhe dëfren. Po kësisoj, një njeri që mendon shpesh për Madhërinë e Tij, Zotin xh.sh., me seriozitet e adhuron Atë dhe bën “tespih” (lartësim mbi të metat). Ky njeri qeniet i sheh si rezultat të vetekzistencës, e dallon se ato nuk janë të pakuptimta, duke menduar se edhe ato e adhurojnë Zotin xh.sh., ashtu si ai. Po të ishte një njeri i pakujdesshëm, me mohimin e vet mendon se çdo gjë ka braktisur adhurimin dhe të gjitha qeniet do t’i mendonte dhe imagjinonte si të pakuptimta e të tmerrshme, duke i bërë atyre padrejtësi.

Kështu: Ai që nuk falet, në radhë të parë i ka bërë një dëm të madh vetes, duke mohuar kështu qenien-njeri. Ai ka kundërshtuar Ligjet e Padronit të tij, për këtë arsye e tremb tmerrshëm mohuesin dhe prej veseve të nefsit që ka, do t’iamarrë hakun, sepse ai është robi i Tij. Ngaqë e ke braktisur adhurimin që është edhe përfundimi i krijimit të racës njerëzore, ka bërë një faj shumë të rëndë, i cili ka rënë në kundërshtim të hapur me Diturinë e përsosur të Edukatorit, duke dhunuar Personalitetin e Tij. Kështu që meriton një ndëshkim të rreptë!

Pra kush nuk falet ka bërë një faj të rëndë dhe ka dëgjuar mashtrimet e nefsit, duke harruar se edhe ai nuk është pronë e tij, por e Zotit xh.sh.. Në këtë mënyrë, ky njeri ka bërë faj ndaj Përsosmërisë dhe të Drejtave të Zotit xh.sh.. Pra sikurse mos¬be¬simi i zhvlerëson qeniet, po kështu edhe mosbërja e adhurimit është një mohim ndaj përsosmërive të gjithësisë. Për këtë arsye, këto veprime anormale bëhen shkak për trembjen e frikshme dhe ndëshkimet e rrepta.

Pyetja e dytë: Kur’ani Fisnik, për të shprehur këto të vërteta të merituara, për vete ka parapëlqyer këtë lajm të mrekullueshëm dhe njëkohësisht të tmerrshëm, duke deklaruar gojtarinë e Tij të mre¬kullueshme, sepse gojtaria është ta flasësh fjalën në kohën dhe vendin e duhur.

Një pyetje tjetër parashtroi shoku ynë që braktisi idetë boshe të natyralizmit dhe u kthye në besimin tek një Zot xh.sh. i Vetëm:

Si ka mundësi të zbatohet kjo e vërtetë e madhe, kur thua se ekzistenca e secilit në të gjithë veprim¬tarinë e vet të gjithanshme, lëviz me vullnetin e një Fuqie Hyjnore?

Kjo çështje e thellë, nuk po futet dot në mendjet tona të cekta, kurse me sytë tanë po i shohim çdo ditë këto mirësi të bollshme dhe gjithashtu në krijimin e çështjeve vihet re një lehtësi shumë e madhe dhe e përkryer, që shprehet edhe me ajetin e Zotit xh.sh:

7_24022010165526.jpg

Në këtë mënyrë ky ajet ka sqaruar se kur një send e krijon vetëm një dorë, ajo bëhet jash¬të-zakonisht e lehtë. Me argumente të pastërta po analizon se rruga e Njësimit të Zotit xh.sh., është më e parapëlqyera. Na e sqaroni sekretin e kësaj të vërtete, po të keni dëshirë!

Përgjigje: Në Letrën e njëzetë, me tregime bindëse dhe të qarta është parashtruar kuptimi i kësaj fjale të shenjtë:

7_24022010165529.jpg

Veçanërisht në shtojcën e saj, me mjete më të larmishme dhe më të bukura është sqaruar se: Kur krijimin e të gjitha qenieve ta mbështesim tek një Zot xh.sh., ajo lehtësohet njëlloj sikur të krijohej vetëm një qenie. Po qe se nuk e mbështesim tek Ai edhe krijimi i një qenie të vetme do të ishte tepër i vështirë. Jo të gjitha qeniet të krijosh, por edhe një të vetme, qoftë edhe një dru të vetëm nuk do të ishe i aftë ta krijoje. Mbështetja tek një Mjeshtër i vetëm që është i aftë për krijime universale, do ta realizonte shumë lehtë këtë dëshirë për të gjitha qeniet, ashtu si edhe për një pemë të vetme. Siç do të krijonte pemën nga një farë, po ashtu do të krijonte edhe parajsën si një pranverë. Vetë pranvera do të letësohej si krijimi i një luleje me këto krijime të bollshme dhe të lira që shpalosen para syve tanë çdo ditë, duke parë individë të panumërt që janë krijuar me një rregullsi të habitshme, të përsosur dhe plot art. Ty duhet të të mjaftojnë shembujt dhe argumentet e shumtë që kam parashtruar në librat e Risale-i Nurit, por unë edhe këtu do të paraqes dy shembuj shtesë:

Shembulli 1: Përgatitjen e njëqind ushtarëve, më të lehtë e ka për ta realizuar një oficer i vetëm, se sa njëqind oficerë së bashku të angazhohen për pajimin e një ushtari të vetëm.

Shembulli 2: Pajimin e një ushtrie, po ta mbështesësh në një qendër, në një ligj dhe tek një mbret, ajo bëhet më e lehtë se sa pajisja e një ushtari të vetëm. Po qe se pajimin e kësaj ushtrie e mbështet në ligje të kundërta, në fabrikime të ndryshme dhe në komanda të tjera, atëhere edhe pajimi i një ushtari të vetëm bëhet më i rëndë se sa pajimi i një ushtrie madhështore. Vetëm për pajimin e një ushtari i duhen komplet ato pajisje që i duhen edhe gjithë ushtrisë, që njëlloj do të krijohen nëpër fabrika të ndryshme.

Numrët kliko dhe vazhdo: <<< 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 >>>