Poezi
MEDITIM
Që t’i gjykojë veprimet me vetëdijen që ka.
Kur e përdor mendjen meriton lumturinë,
Lartësohesh në dritë, nuk mbetesh në terrinë.
Me atë mund të ndash të keqen nga e mira,
Ta parapëlqesh të bukurën nga e vështira.
Vazhdoje jetën me përkushtim e shpresë,
Që të arrish qëllimin e mirë para se të vdesësh.
Mendja të paktën e dallon nga e shumta,
E përjetshmja vlen më shumë se kjo e shkurta.
Logjika për njeriun është shkak lartësimi,
Mban cilësitë e larta të shumë lloj shërbimi.
O vëlla, mos adhuro gjërat e përkohshme,
Përpiqu e merito kënaqësinë e përjetshme.
Ta përfundosh jetën me fytyrë të bardhë,
Të çlirohesh nga vende të thurur me gardh.
Po që se do, të mos vuash torturën e ferrit.
Në këtë jetë kurrë mos u bë vegla e sherrit,
Përpiqu dhe përjeto kulmin e besimit,
Në jetën tjetër do të festosh shpërblimin.
Rezultatin asnjë send s’ta jep sa meditimi,
Për njeriun ky është një shkak shpëtimi.